ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΡΙΑΝΤΑ ΤΌΣΑ ΧΡΟΝΙΑ

2016 10 28

………………………………………………………………………………………….

...... Άνοιξαν επίσης και καταστήματα με εμπόρευμα που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρο για τους ξένους , τα λεγόμενα τουριστικά, που βοήθησαν να φύγουν από τον τόπο πολλά αξιόλογα παλιά που υπήρχαν και να αντικατασταθούν στα διπλανά καταστήματα με φανταχτερές κουβέρτες από συνθετικά υλικά. Με τον τουρισμό δεν είναι άσχετη και η μετοικεσία ενός μέρους των κατοίκων του νησιού. Η μετοικεσία που αποτελεί το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον τόπο. Πρόβλημα που δημιουργήθηκε για να λύσει άλλα πιεστικά προβλήματα. Οι κάτοικοι των μεσογειακώτερων και ορεινότερων χωριών της δυτικής Λευκάδας φεύγουν. Και όσοι δεν φεύγουν έξω – είναι η χειρότερη περίπτωση – φεύγουν προς τα παραθαλάσσια της ανατολικής Λευκάδος, όπου μικροοικισμοί ιδρύονται μέχρι τη Βασιλική, ενώ στην περιοχή του Νυδριού διαμορφώνεται μιά κωμόπολη με πληθυσμό με γεωργική ακόμη μάλλον απόκλιση και απασχόληση, συγκεντρωμένο από τα γειτονικά χωριά που άδειασαν, και κάποια τους αν δεν ερήμωσαν τελείως, δε θ’ αργήσουν να το πάθουν.*

 

Η μετακίνηση των αγροτικών προ πάντων στοιχείων έξω από το νησί, στην Αθήνα, την Πάτρα, τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις, και πολύ περισσότερο η μετανάστευση στο Εξωτερικό, δημιουργούν σοβαρώτατο πρόβλημα εθνικό, εκεί που φαίνεται ότι λύνουν ή και λύνουν ατομικά προβλήματα, που όμως θα μπορούσαν να λυθούν εν μέρει και αλλιώς.

 

Γιατί ο πληθυσμός των χωριών ελαττώθηκε πολύ και σε πολλά χωριά δεν έχουν μείνει παρά οι ανίκανοι ή λίγο ικανοί για εργασία: γρηές και γέροι. Η γη σε πολλές περιοχές λιγώτερο γόνιμες εγκαταλείφθηκε και αγρίεψε, αλλού μισοκαλλιεργείται και καλλιεργούμενα ελιές και αμπέλια φθείρονται, οι καρποί δύσκολα συγκεντρώνονται από έλλειψη εργατικών χεριών κι’ αφήνονται του χαμού, γιατί δε συμφέρει οικονομικά η συγκέντρωσή τους εξ αιτίας της μεγάλης διαφοράς μεταξύ της τιμής των προϊόντων και της τιμής της εργασίας, γιατί δεν υπάρχουν εργατικά χέρια. Και η γη, το παλιότερο στέρεο κοινωνικό στήριγμα των πλιότερων εποχών και κατ’ εξοχήν της αρχοντιάς του τόπου, έχασε τη σημασία της, κριτήριο δε της αξίας της δεν είναι πιά το γόνιμο και η παραγωγικότητά της, αλλά η θέση με την πιθανή ή βέβαιη τουριστική αξιοποίησή της, πίσω από την οποία ενεδρεύει ο κίνδυνος μιάς άλλης κατακτήσεως όχι με πολεμικά μέσα και στρατούς αυτή τη φορά, αλλά με το χρήμα: τους νέους «δαρεικούς»** Ο κίνδυνος και η ντροπή να περάσει αυτός ο τόπος που τον ημέρεψαν με τον ιδρώτα τους και τον υπεράσπισαν με το αίμα τους περίπου 120 γενιές Ελλήνων προγόνων, σε χέρια αλλόφυλων, ξεπουλημένος από εξ ανάγκης λαθεμένα σκεπτόμενους απογόνους. ............................................................................

.......και συνεχίζει αυτός ο άνθρωπος με την περιγραφή των καθιερωμένων εορτών λόγου και τέχνης για να επισημάνει τον ευτελισμό τους, τελειώνοντας με τη διαπίστωση ότι τώρα δεν υπάρχουν πλέον ακροατές. Θεατές υπάρχουν. Τι θα έγραφε άραγε αν ζούσε να γνωρίσει το σημερινό κατάντημα του τόπου;

 

...... Αυτά γράφτηκαν  από τον καθηγητή Πάνο Ροντογιάννη και περιέχονται στο δεύτερο τόμο του δίτομου έργο του «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΗΣΟΥ ΛΕΥΚΑΔΟΣ» σελ. 623-625 σε δεύτερη έκδοση του έτους 1982

 

 

 

 

• *Η απογραφή του 1981 που έδειξε πληθυσμό του νησιού 21.780 άτομα, και συνεπώς μείωση από το 1971 κατά 2.801     κατοίκους ήτοι 22,4%, είναι προειδοποίηση για το χειρότερο.
• **Έτσι λέγανε οι Έλληνες της κλασικής εποχής τα χρυσά Περσικά νομίσματα, με τα οποία αγόραζαν σ’ όλο τον κόσμο οι      Πέρσες τους πράκτορές τους